اسناد نهج البلاغه شك نيست كه خطبه‌ها و نامه‌ها و كلمات قصار نهج البلاغه به صورت روايات مرسل ( طبق جمع‌آورى مرحوم « سيّد رضى » ) آمده است . يعنى اسنادى كه به طور متّصل به معصومين برسد براى آنها ذكر نشده و گاه همين سبب شده كه بعضى در آنها وسوسه كنند ، مخصوصا آنها كه تصوّر مىكرده‌اند وجود نهج البلاغه به خاطر محتواى بسيار بلند آن ممكن است سندى بر حقّانيّت مذهب شيعه و فضيلت و برترى على ( ع ) بر تمام صحابه گردد ، اين را بهانه و دستاويزى براى منزوى ساختن اين كتاب بزرگ در افكار عمومى مسلمانان قرار دادند . گر چه اين وسوسه‌ها خوشبختانه تأثيرى در افكار انديشمندان اسلامى نگذاشته و علماى هر دو گروه زبان به توصيف و ستايش آن گشوده و به شرح دقايق و اسرار آن پرداخته‌اند كه نمونه‌هايى از آن را در گذشته ديديم ، ولى لازم است براى رفع اين وسوسه‌ها شرحى در زمينهء اسناد نهج البلاغه داده شود تا اين گرد و غبار جزيى نيز از چهرهء نورانى آن زدوده گردد . در اين جا ذكر دو نكته لازم است : 1 - غالب خطبه‌ها و نامه‌ها و كلمات قصار نهج البلاغه ، بلكه اكثريّت قريب به اتفاق آن ، مطالبى است مستدل و يا در خور استدلالهاى منطقى و در واقع از قبيل « قضايا قياساتها معها ، مسائلى كه دليلش در خودش نهفته است » . بنا بر اين نيازى به سلسله اسناد به عنوان مباحث تعبّدى ندارد زيرا بخش